জুই আৰু বৰফ (Fire and Ice)
মূল কবি : ৰবাৰ্ট ফ্ৰষ্ট
অনুবাদ : প্ৰশান্ত কুমাৰ বৰা
কোনোবাই কোৱা শুনো অগনিত দহি হেনো
শেষ হ’ব
এদিন এই সেউজ ধৰণী,
এদিন এই সেউজ ধৰণী,
কোনোৱে আক’উ
কয় হিমতহে হ’ব লয়
কয় হিমতহে হ’ব লয়
হেৰুৱাম ধৰাধাম নাপামতৰণী।
পিছে এটা কথা মই বুজিছো নিশ্চয়কৈ
বাসনাৰ ৰৌদ্ৰতাপ সহা বৰ
টান,
টান,
জুইৰ কথা কওঁতাকে সঁচা যেন
লাগে সেয়ে
লাগে সেয়ে
বাধা দিয়া অসম্ভৱ মনাগ্নিৰ
বাণ।
বাণ।
কিন্তু যদি এবাৰতে অন্ত নাহে জগতলে
কোন বাৰু এইবাৰ হ’ব
মহাকাল,
মহাকাল,
ধৰণীত বিৰাজমান
ক্ৰোধ-ক্ষোভ-অভিমানে
ক্ৰোধ-ক্ষোভ-অভিমানে
সঁচাই পাতিব নেকি মৃত্যুৰ
জাল!
জাল!
দেখিছো কাষৰ পৰা ঘৃণাৰ
বৰফে ভৰা
বৰফে ভৰা
মৃত্যুকামী জগতৰ ভয়ংকৰ ৰূপ
ঘৃণাৰূপী হিমবাহে ঠাই ল’লে
আঁহে আঁহে
আঁহে আঁহে
লয় পাব সৃষ্টিৰ, ই
কথা ধুৰূপ।
কথা ধুৰূপ।