ডেলফিৰ মূৰ্তি

      ভক্তৰ ভীৰ বেছি হৈ যোৱাৰ কাৰণে এপল’ দেৱতাই আন কামবোৰ কৰিব পৰা নাছিল। গতিকে তেওঁ ভাবিলে যে যদি
তেওঁৰ এগৰাকী দূত থাকিলেহেঁতেন, তেতিয়া তেওঁৰ হৈ এই
দূতগৰাকীয়েই ভক্তসকলৰ মঙল চাব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু সেইসময়ত গ্ৰীচত কোনো সঁচা মঙলতী
নাছিল। যিসকল আছিল তেওঁলোক বুঢ়ী আৰু প্ৰায়েই পইচাৰ লালসাত মিছাকৈ মঙল চাই অকাই-পকাই
কথা কৈছিল। ধৰা হওঁক কোনোবাই মঙলতী এগৰাকীক যদি সোধে তেওঁৰ বাগিছাখন কেনেকুৱা হ’ব বা ফচল কিমান লাগিব তেতিয়া তেওঁ খুবেই চতুৰভাৱে উত্তৰ দিব
যে- “যদিহে দেৱতাই ফলবোৰ লৈ নাযায়, তেতিয়া নিশ্চয়কৈ বাগিছাখন ফল-ফুলেৰে উপচি পৰিব।”