এক বাজি গ‘ল৷ তুমি নিশ্চয় এতিয়া গভীৰ
টোপনিত৷

ৰাতিৰ আকাশত ৰূপালী নিজৰাৰ দৰে হাতীপটি নাচে৷

চৌদিশ নিস্তব্ধপ্ৰায়৷ বিদ্যুতৰ আঘাতৰ দৰে বিজুলী

ডাকৰ খবৰেৰে নজগাওঁ এতিয়া তোমাক

সুখৰ সপোন ভাঙি আমনি দিবলৈ৷

সিহঁতে কোৱাৰ দৰে সিমানতে গল্পটোৰ সামৰণি৷

জীৱনৰ কঠিন শিলবোৰত ঠেকা খাই খাই

চুৰমাৰ হ‘ল প্ৰেমৰ নাওখনি৷

আমি এতিয়া মুক্ত আৰু আমাৰ বাবে প্ৰয়োজন নাই

পাৰস্পৰিক আঘাত, অপমান আৰু দুখৰ তালিকাৰ৷

আৰু মই দেখিছোঁ পৃথিৱী কিদৰে শুই আছে পৰম শান্তিৰে

আকাশে সাঁচতীয়া ভঁড়ালৰ পৰা ৰাতিক দিছে এলানি উদ্ধত তৰা৷

এনেবোৰ সময়ত

সাৰে থাকি অভিনন্দন জনায়

সমস্ত সময়, ইতিহাস আৰু
বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডক৷ 

মায়াক’ভস্কী