আইৰ স‘তে যি আহাৰক ৰুইছিলা
তুমি
আমাৰ পথাৰত
বুকুলৈকে বাঢ়ি আহিছে সি
অহা দেওবাৰলৈ ফুল ফুলিব
দুখৰ মাহ পকিব
আমাৰ হাঁহিবোৰ সৰি পৰাৰ আগেয়ে
সকলো শস্য হাউলি পৰিব তোমাৰ দৰে
যিদৰে হাউলি
আহাৰক ৰুইছিলা তুমি

তেওঁ যেতিয়া ক‘লে
যে এতিয়া সোণ নাপাবা
তেতিয়া মোৰ একো অসুবিধা নহ‘ল
কিন্তু তেওঁ যদি ক‘লেহেঁতেন
যে এতিয়া নিমখ নাপাবা
তেনেহ‘লে মই কিজানি
কান্দিলোহেঁতেন ।

কবি পৰিচিতি : আধুনিক হিন্দী কবিতাক যিসকল কবিয়ে এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিলে তেওঁলোকৰ ভিতৰত
লীলাধৰ জগূড়ী অন্যতম । প্ৰকৃতি, সৌন্দৰ্য, প্ৰেম আৰু জলবায়ুৰ ভাষা বুজাৰ এক গভীৰ বোধ দেখা যায় তেওঁৰ কবিতাত । তেওঁ কবিতাক নতুন দৃষ্টিৰে,নতুন ভাষাৰে নতুনকৈ
ৰূপ দিবলৈ সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল । “অনুভৱ কে আকাশ মে চান্দ ” শীৰ্ষক কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৯৭ ইং চনত তেওঁ
সাহিত্য অকাডেমীৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় । তেওঁৰ কেইখনমান
উল্লেখযোগ্য কাব্যগ্ৰন্থ হ‘ল –